Ήταν τελικά κροκοδείλια τα "δάκρυα" της Μέρκελ για την Ελλάδα; Η αποκρυπτογράφηση της δήλωσής της


"Η Άνγκελα Μέρκελ δεν μας έχει συνηθίσει να λέει δημοσίως ψέματα" υποστηρίζει από τη Γερμανία η κα Φαίη Καραβίτη, η ανταποκρίτρια που αναμετάδωσε στην Ελλάδα τις δηλώσεις της που προκάλεσαν "σεισμό" στη χώρα μας και θεωρεί ότι η καγκελάριος "είπε απλώς αυτό που αισθανόταν τότε: ένα μεγάλο βάρος στους ώμους της".


«Η δυσκολότερη στιγμή της θητείας μου ήταν όταν ζήτησα τόσο πολλά από την Ελλάδα» δήλωσε χτες η Γερμανίδα καγκελάριος, μετά από 31 χρόνια στην Μπούντεσταγκ και 16 χρόνια στην Καγκελαρία, κάνοντας έναν πρωτοφανή για την πολιτική ιδιοσυγκρασία της εξομολογητικό δημόσιο απολογισμό. 

Συνέπεσε βεβαίως με τον οριστικό, όπως έχει δηλώσει, αποχαιρετισμό της στην πολιτική σκηνή. Τα ελληνικά media πήραν αμέσως «φωτιά».

Γιατί προέβη σε αυτή τη δήλωση η Καγκελάριος, όμως, πριν οριστικό «αντίο» της στην πολιτική; Πρόκειται όντως για μια γενναία δημόσια αυτοκριτική;

«Δεν είναι βέβαιο ότι η δήλωσή της εμπεριέχει σήμερα κάποια αυτοκριτική – το πιθανότερο είναι ότι η Άνγκελα Μέρκελ είπε απλώς αυτό που αισθανόταν τότε: ένα μεγάλο βάρος στους ώμους της, από το οποίο κοίταξε κυρίως πώς θα απαλλαγεί, χωρίς ενδεχομένως να συνειδητοποιεί τι θα άφηνε πίσω της» μας απαντά η Φαίη Καραβίτη, ο άνθρωπος που αναμετέδωσε από τη Γερμανία στην Ελλάδα την είδηση με τις δηλώσεις που προκάλεσαν «σεισμό».


«Η πολιτική κληρονομιά της Άνγκελα Μέρκελ θα καθοριστεί αναπόφευκτα από τις κρίσεις που διαχειρίστηκε στη 16χρονη θητεία της - οι οποίες ήταν μάλλον περισσότερες από όσες θα έλεγε κανείς πως της αναλογούσαν: διεθνής οικονομική κρίση του 2008, ευρωκρίση, προσφυγικό, πανδημία» ξεκινά την ανάλυσή της.

«Το γεγονός λοιπόν ότι η καγκελάριος από όλα τα θέματα που έχει κληθεί να αντιμετωπίσει αυτά τα χρόνια επέλεξε λίγο πριν από την αποχώρησή της από την πολιτική να ξεχωρίσει την ευρωκρίση και τα σκληρά μέτρα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, είναι χαρακτηριστικό της ατμόσφαιρας που επικρατούσε τότε όχι μόνο στην Αθήνα και στις Βρυξέλλες, αλλά και στο Βερολίνο. Η ίδια μάλιστα η κυρία Μέρκελ έχει και παλαιότερα δηλώσει ότι της ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πιέζει προς την κατεύθυνση της λιτότητας, των περικοπών και των περιορισμών».

Ήταν ειλικρινές το δημόσιο αυτομαστίγωμα, λοιπόν, ή θέλει να δημιουργήσει εντυπώσεις πριν την αποχώρησή της από την καγκελαρία και την πολιτική;

Προσφυγικό: Μέρκελ σε ρόλο «καλού» με πολιτικό κόστος



«Επειδή η Άνγκελα Μέρκελ δεν μας έχει συνηθίσει να λέει δημοσίως ψέματα, νομίζω ότι πράγματι, οι αποφάσεις από το 2010 και μετά δεν της ήταν ευχάριστες» απαντά η κα Καραβίτη, υπενθυμίζοντάς μας ότι «σε όλες τις άλλες κρίσεις –ακόμη και σε αυτή του προσφυγικού– είχε τον ρόλο του "καλού" - έστω και αν κατόπιν της κόστιζε πολιτικά. Ακόμη και στην πανδημία, έδειξε να καταλαβαίνει αρκετά γρήγορα τι πρέπει να κάνει και ο κόσμος το εκτίμησε. Είδαμε τότε τα ποσοστά δημοτικότητάς της να εκτοξεύονται απροσδόκητα».

«Αντιθέτως» συνεχίζει η κα Καραβίτη, «στην ελληνική κρίση ήταν σχεδόν όλοι εναντίον της. Στην Ελλάδα απεικονιζόταν ως Χίτλερ, στη Γερμανία άλλοι την κατηγορούσαν ότι δεν είναι αρκετά Ευρωπαία και ότι καταδικάζει τους Έλληνες στη φτώχεια και άλλοι ότι δεν τους τιμωρεί αρκετά, παραβλέποντας τα συμφέροντα των Γερμανών φορολογούμενων».

«Επιπλέον επειδή αυτό στην Ελλάδα το υποτιμούμε» υπογραμμίζει η συνομιλήτριά μας «η ελληνική κρίση "γέννησε" και την ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), η οποία, με τη βοήθεια και του προσφυγικού, παραμένει ως σήμερα το μόνο κόμμα δεξιότερα του Χριστιανοδημοκρατικού, μόνιμος "βραχνάς" όλου του πολιτικού συστήματος. Το κόμμα της αυτό δεν το ξέχασε ποτέ και της το χρέωσε κανονικότατα το 2018».

«Δεν λέει λοιπόν ψέματα η Άνγκελα Μέρκελ» επαναλαμβάνει η κα Καραβίτη, «όταν περιγράφει την ευρωκρίση ως μια από τις δυσκολότερες στιγμές της καριέρας της. Όπως είπε και χθες, άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους, το εισόδημα μειώθηκε και η ίδια απεικονιζόταν με χιτλερικό μουστάκι, ως η "κακιά γυναίκα" υπαίτιος για όλα τα δεινά».

«Ταυτόχρονα, παραμένει νομίζω πεποίθησή της ότι τα μέτρα» επισημαίνει η κα Καραβίτη, «παρά τον όποιο αντίλογο, έπρεπε να επιβληθούν. Όπως πεποίθησή της παραμένει ότι είχε δίκιο που επέμεινε προκειμένου η Ελλάδα να παραμείνει στην Ευρωζώνη, παρά την αντίθετη άποψη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε».

«Η γυναίκα ωστόσο που ηγήθηκε της Γερμανίας επί 16 χρόνια δεν ήταν από την αρχή πεπεισμένη Ευρωπαία» προσθέτει από τη Γερμανία η πεπειραμένη ανταποκρίτρια κι αναλύτρια.

«Δεν θα μπορούσε άλλωστε, με τον τρόπο που μεγάλωσε. Αντιλήφθηκε στην πορεία το εύρος και το βάθος της Ένωσης και στο παρά πέντε τη σημασία της συνοχής της. Και πάλι, το "ευρωπαϊκό πάθος" του Χέλμουτ Κολ μάλλον δεν το απέκτησε ποτέ».

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια