Έκτορας Κουφοντίνας: Κατά πατέρα και ο γιός


Καλό μου παλικάρι, είπα να μην ασχοληθώ καθόλου μαζί σου, θεωρώντας σε σαν ένα παιδί που μεγάλωσε βλέποντας τον πατέρα του σαν Ήρωα.

Είναι φυσικό να συμβαίνει αυτό, μέχρι κάποια ηλικία, ο Πατέρας για τα περισσότερα παιδιά είναι αυτός που καθορίζει τα πρότυπα με τα οποία θα μεγαλώσουν, είτε αυτά το θέλουν, είτε όχι.


Όμως, λίγο το υπεροπτικό σου βλέμμα, λίγο το πανό που κρέμασες απευθυνόμενος στο παιδί ενός από τα θύματα του μπαμπά, με κάνουν να αντιλαμβάνομαι ότι σε αυτή την ηλικία, αν δεν έχεις ήδη βάλει τον πατέρα σου στο σκαμνί της αντικειμενικής κριτικής, όπως κάναμε κάποια στιγμή όλοι μας, σημαίνει ότι είναι πολύ αργά πια για να σου προσδίδουμε οποιοδήποτε τεκμήριο αθωότητας, μια και η υιοθέτηση της στάσης σου είναι πλέον συνειδητή και όχι συναισθηματική.

Εξήγησέ μου λοιπόν από που πηγάζει αυτό το υπερήφανο και υπεροπτικό βλέμμα;

Μήπως από το γεγονός ότι ο πατέρας σου σηκωνόταν στις 5 το πρωί για να σου εξασφαλίσει μια άνετη και ασφαλή παιδική ηλικία, εργαζόμενος σκληρά; Αφού όλοι γνωρίζουμε ότι ποτέ του δεν εργάστηκε πραγματικά, ένας ληστής ήταν και οι όποιες σπουδές και ιππικά χόμπι σου χρηματοδοτήθηκαν από το αίμα κάποιων φτωχών αστυφυλάκων, σαν εκείνον που σκότωσε ανήμερα της γιορτής του ο μπαμπάς.

Μήπως από το γεγονός ότι ο μπαμπάς έκανε «ένοπλο αγώνα» ενάντια στην καταπίεση των εχθρών του λαού; Ένοπλος αγώνας είναι να αντιμετωπίζεις τον Εχθρό στα ίσια, όχι να πηγαίνεις πίσω από την πλάτη του και να του φυτεύεις μια σφαίρα στο κεφάλι. Ένοπλος αγώνας είναι να μπαίνεις σε καυγά με μια αγέλη λιονταριών, όχι να επιτίθεσαι σ’ ένα κοτέτσι. Αυτό είναι δειλία, κανακάρη μου.

Μήπως από το γεγονός ότι θεωρείς ότι είσαι ο κληρονόμος μιας ιστορικής παρακαταθήκης που άφησε ο γονιός σου; Κληρονόμος ντροπής, εξευτελισμού, δειλίας, ιδεοληψίας και μίσους είσαι, καλό μου, μάζεψες γύρω σου κάποια σκουπίδια και έγινες ο Άρχοντας των Μυγών. Επιχαίρεις επειδή ο πατέρας σου σκότωσε 11 «καταπιεστές του Λαού», λες και κάποιος τον όρισε Δικαστή και Δήμιο που έπραξε το καθήκον του.

Και νιώθεις τόσο περήφανος που φτάνεις να ρωτάς το παιδί ενός από τα θύματά του, «Κωστάκη, πού είναι ο μπαμπάς σου;» Να σου πω εγώ που είναι ο μπαμπάς αυτού του παιδιού, είναι στη μνήμη όλων μας σαν ένας μετριοπαθής και λογικός άνθρωπος που προσπάθησε να θάψει τα εμφυλιοπολεμικά μίση, μέχρι τη μέρα που κάποια καθάρματα σαν τον πατέρα σου, τον σκότωσαν γιατί ζούσαν (και ζούσαν καλά) από τα μίση αυτά.

Ίσως μέσα σου ονειρεύεσαι, με τη βοήθεια του μπαμπά σου που σε λίγο καιρό θα αποφυλακιστεί, να γίνεις ο νέος Ηγέτης της Αριστεράς, μια και ο άλλος, ο Άχαστος, έκανε τέτοια κωλοτούμπα που ούτε ο ίδιος ξέρει πια σε τι πιστεύει.

Βλέπεις τον εαυτό σου σαν αγνό ιδεολόγο αγωνιστή που θα φέρει την ελπίδα στους «κατατρεγμένους» αυτού του τόπου.

Γιατί, βλέπεις, ο πατέρας σου και οι παρατρεχάμενοί του, δεν είχαν ποτέ τους τα εφόδια να αντιληφθούν ότι γύρω τους ο κόσμος τους προσπερνάει με χίλια και γελάει με τις εξαμβλωματικές σας ιδεοληψίες.

Εσύ σκουπίδια μάζεψες γύρω σου και έχεις την αυταπάτη ότι όλοι οι άνθρωποι σκέφτονται σαν αυτά.

Κοίτα λοιπόν να ξεκαβαλήσεις από το ψωριάρικο άτι σου και να ζητήσεις συγγνώμη για όλο αυτό το αίμα που έχυσε ο μπαμπάς σου, στο όνομα μιας θολής, αρρωστημένης και παράλογης ιδεολογίας.

Τότε μόνο θα ενηλικιωθείς και ίσως μπορέσεις να ζήσεις τη ΔΙΚΗ ΣΟΥ ζωή, αντί να ζεις τη #φαντασιακή_ζωή του πρίγκιπα ενός παράλληλου Σύμπαντος.

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια